Mukilteo Turkey Shoot 2026: Çocukların Pas, Gol ve Teşekkür Şenliği

2026 Turkey Shoot Soccer Tournament, 27 Kasım’da Mukilteo’daki Heritage Park’ta 200’den fazla çocuğun katılımıyla başladı. U8’den U18’e kadar yaş gruplarında oynanan turnuvada kazanan yok, herkes tokalaşıyor ve “Pass, Shoot, Give Thanks” ruhuyla kışa merhaba deniyor.

Sabahın Sisinde İlk Düdük

Mukilteo sahilinin ılık deniz kokusu, Kasım’ın soğuk nefesiyle birleşince burnunuza çocukluk anıları gibi taze bir tat çarpıyor. 2026 yılı Turkey Shoot Soccer Tournament’nın dokuzuncusu işte bu kokunun eşliğinde başladı. 27 Kasım sabahı, saat sekizi birkaç dakika geçe, hakem Emre Koçak’ın düdüğüyle birlikte sahadaki on iki minik ayak topa doğru koştu. Tribünlerde atkısıyla kendini sıkı sıkı saran nine ve dedelerin yüzünde hem gurur hem de “Acaba üşür mü?” endişesi vardı. Çünkü Washington’un kuzeybatı kıyısında kasım, yağmurla birlikte gelen bir serinliktir. Bu yıl ise yağmur tutmuş, yerini puslu bir havaya bırakmıştı. Oyuncular için iyi haberdi: kaygan çimde kayarak değil, topla birlikte koşarak oynayacaklardı.

Turnuvaya Everett’dan, Edmonds’tan, hatta Vancouver sınırından gelen takımlar, Heritage Park’ın 85 dönümlik alanına kurulan on iki sahaya dağıldı. Toplamda iki yüzü aşkın çocuk, U8’den U18’e kadar uzanan yaş gruplarında sıralandı. Kimi yeni kramponlarının ilk çizgisini atmış, kimi babasının küçükken giydiği formayı üç numara büyük giyerek sahadaydı. Fark etmezdi, çünkü herkes için yaz sezonunun birikmiş enerjisi vardı içlerinde. Antrenörler, çantalarından çıkardıkları renkli bantlarla ayak bileklerini sararken, anne-babalar termoslardan dökülen sıcak elma suyunun buğusunu birbirlerine üflüyordu. Bu manzara, turnuvanın “Pass, Shoot, Give Thanks” sloganına en güzel örnekti: pas ver, vur, teşekkür et. Basit ama içten.

Her yıl Şükran Günü haftasında yapılan Turkey Shoot, bölgede kışa merhaba demenin en sevimli yolu. İlk kez on yıl önce, iptal edilen bir antrenman sonrası iki antrenörün “Çocuklar kışa girmeden bir kez daha topa dokunmalı” sözüyle doğmuştu. O günden bugüne küçük bir kasaba etkinliğinden, çevre illerin takvimlerini belirleyen bir organizasyona dönüştü. Okul müdürleri, belediye yetkilileri, hatta Washington Youth Soccer’dan temsilciler her yıl buraya gelip çocukların yüzündeki o saf sevinci izliyor. Çünkü burada kazanan ya da kaybeden yoktu; top peşinde koşan herkes birbiriyle tokalaşıyor, maç bitiminde hakemin elini sıkıyor, sonra da aynı sahanın çizgilerini bir sonraki maçta yeniden paylaşıyordu.

Kaleciler Kahkaha Atıyor: U8 ve U10’un Gizli Kahramanları

U8 kategorisi dört takım hâlinde çift devreli lig usulü oynandı. Toplam sekiz küçük takım, yedişer dakikalık üç devre hâlindeki maçlarda birbirine girdi. Burada en büyük motivasyon, gol olur olmaz kalecinin topu filelerden çıkarırken kıkırdamasıydı. Çünkü bu yaş grubunda kaleciler genellikle en kısa oyuncu oluyor, boyları direğin yarısına bile ulaşmıyor. North Sound United’ın minik file bekçisi Mila, her gol sonrası topu kucağına alıp “Ben de bir gün öyle atacağım” diye mırıldanıyordu. Antrenörü Lisa Chen, çocukların çoğunun anaokuldan beri arkadaş olduğunu söylüyor. Chen, “Evde anne-babalarına ‘Ben gol atarsam dondurma kazanıyorum’ diye anlatıyorlar. Biz de her gol için küçük birer yapışkanlı rozet veriyoruz. Rozetler birleşince takımca dondurmacıya gidiyoruz” diyor. Bu basit ödül sistemi, çocukların top peşinde arı gibi dağılmasını önlüyor. Çünkü sekiz yaş altı grubunun en büyük sorunu, herkesin aynı anda topa koşması. Chen’in yardımcısı olan büyük oğlu, üniversite sınavlarına hazırlanmasına rağmen Cumartesi sabahı saat yedide sahaya gelip kale direklerini çakıyor. Ailesel destek, turnuvanın en belirgin ortak özelliklerinden biri. Kimi baba portatif ısıtıcı taşıyor, kimi nine el örgüsü atkıları satarak takım kasasına katkı yapıyor.

U10 kategorisi biraz daha ciddi. Burada artık taç atma, ofsayt gibi kurallar devreye giriyor. Lakin yine de gol sevinci yerde yuvarlanmak, topu kucağa alıp koşmak gibi anlara dönüşebiliyor. Everett Thunder’ın orta sahası Leo, bir maçta üç gol birden atınca koşup annesinin yanına geliyor. “Anneciğim, üç tane yaptım, üç!” diye bağırdığında çevresindeki herkes gülümsüyor. Çünkü burada sayı, skordan çok çocuğun gözündeki ışıltı. Antrenörler, maç sonuçlarını tutan kâğıtlara not düşerken “Biraz daha pas verdi” ya da “Kalecisini tebrik etti” gibi cümleler yazıyor. Bu notlar, turnuva sonunda her çocuğa verilen küçük sertifikaların altında yer alıyor. Sertifikada puan yok, “En çok gülümseyen oyuncu” ya da “En iyi yardım eden” gibi övgüler var. Çocuklar, bu sertifikaları yıllarca saklıyor, çünkü onlar için madalyadan daha kıymetli.

HaberlerYDS SONUÇLARI NE ZAMAN AÇIKLANACAK? 2026 Yabancı Dil Bilgisi Seviye Tespit Sınavı (2026-YDS/1) sonuçları hangi gün belli olacak?Yabancı Dil Bilgisi Seviye Tespit Sınavı'nın (2026-YDS/1) ÖSYM tarafından 5 Nisan 2026 tarihinde gerçekleştirilmesinin ardından sınava katılım sağlayan adayların gözü kulağı sın...Aç →

• 27 Kasım 2026 sabahı sekiz civarında ilk düdük çaldı.
• Toplam on iki saha, 85 dönümlük parkta kuruldu.
• Çocuklar yeni krampon veya babalarının eski formalarıyla sahaya çıktı.
• Kurallar yaş grubuna göre değişir; U8’de kaleciler çoğu kez en kısa oyuncudur.
• Her maç sonunda oyuncular hakemle el sıkışır ve bir sonraki maçta yine birlikte oynar.
• Turnuva, Washington Youth Soccer yetkilileri tarafından da izlenir.
• Slogan her sene aynıdır: ‘Pass, Shoot, Give Thanks’ yani pas ver, vur, teşekkür et.

Genç Ayaklar, İlk Sınav: U12 ve U14’te Hava Durumu ve Duygular

Cuma sabahı hafif çiselen yağmur, U12 ve U14 maçlarını ıslattı. Heritage Park’ın 5 numaralı sahası çamur oldu, top bir anda yuvarlanmak yerine takla attı. Bu durum, genç oyuncular için beklenmedik bir eğlenceye dönüştü. Çünkü çamurda kaymak, kuru çimde süzilmekten çok daha komikti. Mukilteo United’ın sağ beki Daniel, çamurun içinde kayıp düşerken topu koltuğuna alıp ayağa kalktı. Hakem devam dedi, o da koştu. Daniel sonradan “Kaymak yokmuş gibi yapmaya çalıştım ama herkes güldü” diyor. Hakemler de gülümsedi, çünkü kural kitabında çamurda kaymak yoktu. Yağmur, maçları durdurmadı; sadece tempo biraz düştü. Antrenörler, oyunculara “Topa yumuşak vur, çamur yön değiştirir” diye bağırdı. Bu taktik, U12 finalinde işe yaradı. Lynnwood Rangers’ın on numarası Mia, ceza sahası dışından yumuşak bir vuruşla topu köşeye yolladı. Kaleci çamurda kaydı, top ağlara değdi. Taraftarlar şemsiyelerini kaldırıp alkışladı. O an, yağmurlu bir Kasım gününde futbolun güzelliğinin en güzel özetiydi.

Pas ver, vur, teşekkür et; işte bu kadar basit ama bir o kadar da içten.

Kuzeybatı’nın kasım serinliğinde ısınan tek şey çocukların kahkahasıydı.

Kale direklerini çakan üniversiteye hazırlanan genç, gelecekteki büyük destekçilerin ilk örneğiydi.

Madalya değil ‘en çok gülümseyen oyuncu’ sertifikası yıllarca saklanacak hatıra oluyor.

Cumartesi sabahı ise gökyüzü berraktı. Organizatörler buna “güneş bonusu” der. Çünkü Washington’da kasım ayında açık hava turnuvası yapmak, hava durumuna karşı bir kumar. Geçen yıl Pazar gününe dek süren fırtına, final maçlarını ertelemişti. Bu yıl ise Pazar akşamüstü oynanan U14 finali, tam güneş altında tamamlandı. Everett Alliance ile Mukilteo United arasındaki maç, 0-0 biten altmış dakikanın ardından penaltılara gitti. Penaltı atışları öncesi her iki takım oyuncuları birbirine sarıldı. Kazanan taraf olmadı, çünkü herkesin gözü çizgilerin arasındaydı. Sonunda Everett Alliance üstünlüğü sağladı, ama Mukilteo United kaptanı Jake, kupayı alan rakip takımla birlikte fotoğraf çektirdi. “Bir sonraki sezanda biz alırız” dedi. Bu cümle, turnuvanın ruhunu özetliyordu: yarın da var, dostluk da.

Heritage Park’ta Karnaval Havası: Yiyecek, El Sanatı ve Müzik

Turnuva sadece futbol değil, aynı zamanda küçük bir karnaval. Heritage Park’ın kulübe alanında kurulan tezgâhlarda, Mukilteo’nun yaşlı kadınları ördüğü atkılar, reçeller, kurabiyeler sergileniyor. Anneanne elinden çıkan üç renkli bere, çocuğun kafasında hem ısıtıyor hem de anı oluyor. Bir tezgahta, babaannelerin yaptığı elma tarçınlı lokumlar bitmeden önce uzun kuyruklar oluşuyor. Çünkü burada para, okulun yeni kale direklerine, toplara, bazen de ihtiyaç sahibi öğrencilerin forma masrafına gidiyor. Kimi aile, portatif ısıtıcıların etrafında toplanıp sucuk ekmek yapıyor. Kokular sahanın öteki tarafına kadar uzanıyor. Çocuklar, maç saatini beklerken ateşin üstünde marshmallow kızartıyor. Kimi ilk kez deniyor, kimi de “Annem evde yapamıyor, burada yasak yok” diye seviniyor. Küçük bir hoparlörden çalan eski rock şarkıları, yağmur çamur demeden devam ediyor. Burada herkes birbirini tanıyor, çünkü Mukilteo küçük bir kasaba. Komşunun çocuğu gol atınca siz de alkışlıyorsunuz, sizin yeğeniniz kayınca komşu da “Ayağına sağlık” diye bağırıyor.

• Her yıl Kasım sonunda Mukilteo’daki Heritage Park’ta yapılır.
• Resmi puan ve kupa yoktur; amaç dostluk ve eğlencedir.
• U8’den U18’e 200’den fazla çocuk birçok kulüpten katılır.
• Aileler sıcak içecek, ısıtıcı ve el emeği ürünlerle destek verir.
• Çocuklara gol rozeti ve övgü sertifikaları verilerek motive edilir.

Pazar akşamı yakılan ateş, en büyük finalden sonra sönmüyor. Oyuncular, aileler ve hakemler bir araya geliyor. Organizatörler, bu yıl toplanan bağışların dört yeni kale direği almaya yettiğini açıklıyor. Herkes alkışlıyor, çünkü herkesin katkısı var. Biraz sonra dağılırken, çocuklar formalarını çıkarıp imza etkinliği başlatıyor. Kaleci Mila, defterine “U8 en iyi arkadaşım” yazıp imzasını atıyor. Büyükler, bu defterleri yıllarca saklıyor. Çünkü o imzalar, büyüdüklerinde bile onları ısıtıyor. Mukilteo Turkey Shoot, böyle bitiyor: bir sonraki Kasım’a dek herkes topu öptüğü yere koyuyor, sonra yine aynı sahil, aynı çimen, aynı kahkahayla başlıyor.

FAQ

Turnuva ne zaman ve nerede yapılıyor?

Her yıl Şükran Günü haftasında, Washington eyaletinin Mukilteo kentindeki Heritage Park’ta düzenleniyor. 2026 yılındaki dokuzuncu turnuva 27 Kasım sabahı başladı.

Kimler katılabilir, yaş sınırı var mı?

Kuzeybatı Washington’dan Everett, Edmonds ve Vancouver sınırına kadar her kulüp başvurabiliyor. U8, U10, U12, U14 ve U18 olmak üzere beş yaş grubu bulunuyor.

Turnuvada puan, kupa veya şampiyonluk var mı?

Hayır, resmi puan cetveli ve kupa yok. Maçlar dostluk havasında geçiyor, çocuklara “En çok gülümseyen oyuncu” gibi özel sertifikalar veriliyor.

Çocukları motive etmek için ne yapılıyor?

U8’de her gol sonrası yapışkanlı rozet veriliyor, rozetler birikince takımca dondurmaya gidiliyor. Aileler portatif ısıtıcı, el örgüsü atkı gibi destekler sağlıyor.